minsan, ang gusto ko nalang, sumuksok sa ilalim ng kumot, ang pakiramdam kasi non, di ka mag-isa, may karamay ka, may yumayakap sayo, di tulad nong babangon tapos maaalala mo, may problema ka pala, pero wala ka naman mapagsabihan, walang yayakap, mag-isa ka nanaman.

Start na ng second sem bukas! Whooo! Isang sem nalaaaaaaaaaang!

Suddenly, I became aware. Aware of what lies ahead, of unfathomable tendencies…

Yong sawang-sawa ka na sa subject mong Parasitology kasi parang siya lang yong subject na inenroll mo ngayong sem! Grabe! Every week may quiz! Tsk! Like a boss!

Ako narin ang naunang nagsorry. Di kaya ng konsiyensiya ko na may kaaway eh. Okay narin kahit di ako ang may kasalanan

Darating ka pala sa puntong pagod ka na.

Minsan, nakakapagod din makisama.

Another day to make our smile brighter and bolder. :)

Minsan, hindi ko na rin naman na mapigilan na masaktan. Lagi ko naman iniinda yong mga masasakit na sinasabi mo, may bonus pang lait, ayos lang, pero bakit ganyan ka, nakakasakit ka na, ikaw pa may gana na magalit na di ka na pinansin! Hanep. Ako na nasaktan, ako pa may mali, ako pa ngayon nalayuan ng barkada, ay napaka naman talaga, naiiyak na lang ako. Wala naman akong mapagsabihin ng sama ng loob. Hay. Minsan, naiisip ko, okay na lang siguro na mag-isa e, kesa naman yang ganyan, may barkada ka nga, pero, walanghiya, ikaw pa lumalabas na masama kahit butas-butas na katawan mo sa lait.

Pag bookworm o di naman kaya career focused e di na agad FUN? Sakit mo magsalita ah!